دانشگاه ولی‌عصر رفسنجان مطالعات مدیریت گردشگری عصر هوشمند 3092-6793 3 1 2026 05 22 Evaluation of the Organizational Social Responsibility of Destination Management in Achieving Sustainable Rural Tourism Development(Case Study: Tourist Villages of Ramian County) ارزیابی مسئولیت‌پذیری اجتماعی سازمان مقصد در دستیابی به توسعه پایدار گردشگری روستایی (مطالعه موردی: روستاهای گردشگرپذیر شهرستان رامیان) 67 88 737529 10.22072/tmsse.2026.2070312.1048 FA حمدالله سجاسی قیداری دانشیار گروه جغرافیا، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران. 0000-0001-9456-7312 Journal Article 2025 09 05 The present study aimed to evaluate the role of the organizational social responsibility of Destination Management Organizations (DMOs) in promoting sustainable rural tourism development in Ramian County, Iran. This applied study adopted a quantitative research design using a descriptive-analytical approach. The statistical population comprised members of destination management organizations, including village councils, Islamic councils, non-governmental organizations (NGOs), eco-lodge managers, representatives of relevant government agencies, and local businesses across eight tourist villages. A sample of 70 participants was selected using stratified random sampling. Data were collected using a researcher-developed questionnaire, the validity of which was confirmed by an expert panel, while its reliability was established using Cronbach's alpha coefficient. The findings indicate that although members of the destination management organizations perceived the current status of social responsibility, sustainable development, and sustainable governance as unsatisfactory, significant positive relationships existed among these variables. In particular, the ethical dimension of organizational social responsibility, together with sustainable governance, emerged as a key determinant of tourism sustainability. Furthermore, significant differences were observed among stakeholder groups, with non-governmental organizations demonstrating the highest level of performance and eco-lodge managers the lowest. Overall, the findings underscore that strengthening collaborative, transparent, and accountable governance, alongside fostering ethical responsibility, is essential for achieving sustainable rural tourism development and should therefore be prioritized by local policymakers. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی نقش مسئولیت‌پذیری اجتماعی سازمان مقصد در تحقق توسعه پایدار گردشگری روستایی شهرستان رامیان انجام شد. این مطالعه کاربردی و از نوع کمی با روش توصیفی-تحلیلی و نمونه‌گیری هدفمند طبقه‌ای شامل ۷۰ نفر از اعضای سازمان‌های مقصد گردشگری است. متغیرهای اصلی شامل مسئولیت‌پذیری اجتماعی (ابعاد اقتصادی، قانونی، اخلاقی و بشردوستانه)، توسعه پایدار گردشگری (ابعاد اقتصادی، اجتماعی و زیست‌محیطی) و حکمرانی پایدار مقصد به عنوان متغیر میانجی بررسی شدند. نتایج آزمون t یک‌نمونه‌ای نشان داد که میانگین ابعاد مسئولیت‌پذیری اجتماعی (مثلاً مسئولیت اخلاقی: 2.50) و توسعه پایدار گردشگری (پایداری اقتصادی: 2.40) به‌طور معناداری پایین‌تر از حد میانه ۳ است (p < 0.001)، که نشان‌دهنده نگرانی اعضای سازمان مقصد نسبت به وضعیت فعلی است. تحلیل همبستگی پیرسون روابط مثبت و معناداری بین مسئولیت‌پذیری اجتماعی و توسعه پایدار (r=0.46 تا 0.52) و نقش کلیدی حکمرانی پایدار به عنوان میانجی (r=0.55) را نشان داد. رگرسیون چندگانه بیانگر تأثیر معنادار مسئولیت‌پذیری اخلاقی (β=0.26, p=0.028) و حکمرانی پایدار مقصد (β=0.39, p=0.001) بر توسعه پایدار گردشگری بود. مدل تحلیل مسیر نیز نقش مستقیم مسئولیت‌پذیری اجتماعی (β=0.30, p=0.02) و تأثیر قوی‌تر آن بر حکمرانی پایدار (β=0.50, p=0.001) را تأیید کرد. یافته‌ها نشان می‌دهد ارتقاء حکمرانی پایدار و تقویت مسئولیت‌پذیری اخلاقی در سازمان‌های مقصد، از عوامل کلیدی در تحقق توسعه پایدار گردشگری روستایی هستند و نیازمند توجه ویژه سیاستگذاران محلی است. https://tmsse.vru.ac.ir/article_737529_8df86fd7282520aa85eef882545f5ad6.pdf